Oyunculukta oldukça başarılı geçmişlere sahip, kendilerine verilen karakteri çok iyi yansıtan sanatçılar var bu ülkede.

Oyunculuğu ülke sınırlarını bile aşan sanatçılar var.

Ama o oyuncuların, kendilerini var eden senaryoları göz ardı edip kendi senaryolarını yazmaya çalışıp yersiz, gereksiz, saçma sapan ve itici çıkışları var ya, gerçekten çok şaşırıyorum hatta iğreniyorum.

Bazen özel bir gecenin sahnesinde ya da medya karşısına çıkınca yaptıkları açıklamalar sırasında “kendi senaryolarını” yazmaya çalışıp nasıl “saçmaladıklarını” sık sık görebiliyoruz.

ŞÖHRET SEYİRCİ GETİRMEZ…

Daha geçen hafta Şevket Çoruh, Altın Portakal finalinde “her yanı titrek bir şekilde” özel tiyatrolara yeterli desteğin olmadığını sahnede söylemeye çalıştı.

Daha “komedinin” ne olduğunu bilmediğini, espri anlayışının sadece senaryoya yazılmış repliklerden ibaret olduğunu kanıtlarcasına, kimseyi güldürmeyi başaramayarak Devlet Tiyatroları Genel Müdürü Tamer Karadağlı’ya gönderme yapmaya kalktı.

Önceki sene de Karadağlı’nın sahnede yaptığı hiç tasvip edilecek bir şey değildi, o da ayrı.

Ancak televizyonda edindikleri “şöhret” sayesinde tiyatro sahnesinde de başarılı olabileceklerini zanneden oyuncuların, boş salonlarla karşılaşınca, sahnelenen oyunun şöhretten ne kadar çok önemli olduğu ortaya çıkar.

Gerçekten iyi bir tiyatro oyunu, seyircisini de bulur, sahnesini de…

37 yıldır gazetecilik yapıyorum ve ne Ferhan Şensoy’un ne Haldun Dormen’in ne de Müşfik Kenter’in devlet desteği olmadığı için tiyatroyu bıraktığına şahit olmadım.

Çünkü tiyatro, zorluk demek, inanç demek, direnç demek, çoğunlukla sefalet demek, açlık demek…

Ama aynı zamanda vaz geçmemek demek!

Devlet desteği yok diye vaz geçmemek demek!

Çünkü orası, deyim yerindeyse “er meydanı!”

Kendisi için “senaryo” yazmaya çalışan oyuncuların meydanı değil!

Hele hele “bu milleti bölmeye çalışanların” meydanı hiç değil!

HASTALIKLI DÜŞÜNCELER

Sanatçıların, bir başka sanatçıyı eleştirmesi ya da ona karşı tepki göstermesi, alışılagelmiş bir durum.

Ancak toplumu yönlendirmeye çalışmaları, ancak aklını kullanabilen sanatçıların işidir.

Durup dururken “Türkiye Sineması” diyerek “aklınca” üstü kapalı olarak Türkiye’de başka milletlerin varlığına işaret etmeye çalışmak, “büyük laf ettim” diye düşünen “küçük akılların kötücül yaklaşımı” olabilir ancak.

Zamanında Atatürk’ü kastederek, “90 yıldır tapınmakla meşgulüz” açıklaması yapacak kadar “alçalabilen” bu oyuncu, şimdi de “Türk Sineması yerine Türkiye Sineması diyelim” diyerek bu milletin sinir uçlarına dokunmaya cesaret ediyor.

Hem de bu milletin ekmeğini, parasını yiyerek, bu milletin Ata’sına, bu milletin kurucusuna laf söyleyerek…

Banka ya da GSM operatörü reklamlarından milyonlarca para kazanırken bu milletin Ata’sı “baş tacı”, laf Türk olmaya gelince “tapınıyoruz” ya da “Türkiye Sineması!”

Sen sadece oyuncusun, Türkiye’yi bölmeye çalışanların “güdümüyle” kendine senaryo yazmaya kalkma!

Beceremiyorsun!

Başka bir laf söylerdim ama terbiyem buna müsaade etmez.

O zaman en hafifinden şöyle söyleyeyim:

HADİ ORADAN!

Kalın sağlıcakla.